Caricós. D`otra llume

Caricós ye una escoyeta de poemes sobre lo qu’alluma’l mio camín nestos tiempos d’ incertidume. Ye tener veinticinco años y tamién cinco. Ye un tributu a les amigues que guíen y sostienen, dende la distancia y la cercanía, y faen casa tolos rincones. Ye una reflexón sobre otres formes de vivir como disidente, como feminista, nun contestu de crisis ecosocial. Ye tamién un alegatu pola allegría y pol placer como espacios de resistencia. Ye una declaración d’intenciones, una mirada firme y amorosa a los mios raigaños y un deséu encendíu de vivir nos mundos qu’imaxino de corazón. Ye un relatu colectivu siempre, cola familia, coles amantes, coles amigues, les compañeres y les vecines. Ye la simple cotidianidá de les taces de café.
D’otra llume recueye poemes que fui escribiendo dende los 19 años. Dalgunos más próximos a lo que soi güei y otros más alloñaos, toos ellos traxéronme hasta equí. Ye un viaxe de pallabres que nun sigue un orde cronolóxicu sinón que reflexa nuna güeyada la importancia que pa mi tien vivir amando y sintiendo dende’l cuerpu. Atestigua la mirada d’una adolescente que se foi del pueblu p’atopase en ciudades de contrastes, colo bono y colo malo qu’eso traxo. Contien los momentos de crisis del períodu de confinamientu y les ganes de esistir en comunidá de les que nos sentimos espoliaes.